[مارتین] این سوال را به همراه عکس اصلی به خط یادآوری ارسال کرد و نکته خوبی را مطرح کرد. اکثر بردهای توسعه و ارزیابی دارای چندین ردیف پین هستند که معمولاً در بستهبندی شل هستند - لحیمکاری به کاربر واگذار میشود. برای احتیاط، ما معمولاً بردهای نمونه اولیه را با هدرهای زیادی برای اشکالزدایی و آزمایش طراحی میکنیم. اما همانطور که [مارتین] به ما یادآوری کرد، جایگزینهای دیگری برای جوشکاری وجود دارد.
اگر نیاز دارید که برد مدار را به کارت دیگری وصل کنید (مثلاً یک درپوش را به رزبری پای وصل کنید)، این تکنیکها کمکی نخواهند کرد. با این حال، وقتی فقط میخواهید سیگنالهایی برای پورت سریال دریافت کنید یا سیگنالهای ورودی/خروجی دیجیتال را تشخیص دهید، قرار دادن برخی از این گیرهها در جعبه ابزار میتواند در زمان و دردسر لحیمکاری اتصالات صرفهجویی کند. آیا ترفندی برای آسانتر کردن لحیمکاری هدرها یا حتی اجتناب از آنها دارید؟ لطفاً در نظرات زیر به ما اطلاع دهید.
فکر نمیکنم کابل پین هدر داشته باشم و همیشه سیمها را مستقیماً به سوراخهایی که پین هدرها باید بروند لحیم میکنم.
یادم میآید خیلی وقت پیش روی یک برد مدار با کانکتور backplane پرسی کار میکردم (که خیلی هم قابل اعتماد بود)، بنابراین سریع دنبال یک ماوس گشتم، کانکتورهای پرسی هم میتوانید تهیه کنید، مثلاً Amphenol BPH7B10H00LF یک کانکتور 10 جهته 2 ردیفه با گام 0.1 اینچ است.
اگر کسی یک روش استاندارد جدید و کمهزینه برای اتصال به تمام ورودی/خروجیها و سیگنالهای مورد نیاز روی برد ارزیابی دارد... من حاضرم آن را بپذیرم. اما اکنون، برای میکروکنترلرها، کانکتور ۰.۱ اینچی برای این کارِ تعمیرکارانه بهترین است. البته، اگر از سختافزار زیاد استفاده نمیکنید (مانند بردهای وایفای یا اترنت)، به چیز زیادی نیاز ندارید. شاید فقط یک کانکتور یا گذرگاه استاندارد برای I2C و غیره باشد؟
بله، من هم همین فکر را میکنم... من تیترهای ۰.۱ اینچی را دوست دارم. لحیمکاریشان خیلی راحت است، قرار دادن پایههای تست گیره آیسیشان هم آسان است. به اندازهای بزرگ هستند که بتوانید ببینید چه کار میکنید، معمولاً میتوانید از ماژیک یا لاک ناخن برای علامتگذاری پینهای مورد نظر روی برد یا روی پایه پلاستیکی استفاده کنید. میتوانید آنها را روی بردبورد قرار دهید. فقط از فناوری فوقالعاده کاربردی برای اهداف من استفاده کنید.
تنها دلیلی که از عنوان صرف نظر میکنم این است که اگر لازم باشد آن را در آخر در یک جعبه کوچک قرار دهم، در این صورت، شانس خوبی دارم (ymmv) که از پایه گیره آیسی مستقیماً روی سوراخ عبوری برد مدار چاپی استفاده کنم. اما در واقع، وقتی نمونهسازی میکنم، معمولاً به اندازه اهمیت زیادی نمیدهم و اگر در نهایت از قطعات الکترونیکی نمونه اولیه در جعبه نهایی استفاده کنم، قطعاً برای صرفهجویی در فضا، خط تست را برش نمیدهم.
دلایل: هزینه، فضا. ۱) برای محصولات تجاری، هزینه اتصالات و نصب آنها جمع میشود. این باعث میشود محصول شما در مقایسه با محصولاتی که ۱۰ سنت کمتر قیمت دارند، محبوب نباشد. ۲) من طرحهای زیادی ساختهام و کانکتور ۰.۱ اینچی برای اشکالزدایی/برنامهریزی، فضای (حجم) بیشتری نسبت به بقیه مدار اشغال میکند!
اگرچه این ممکن است درست باشد، اما مهارتهای اساسی مربوط به سرگرمیها وجود دارد... الکترونیک *همیشه* یک سرگرمی است، حتی شغلی که به مهارتهای خاصی نیاز دارد، و کاربرد لحیمکاری در مدارها است. توانایی ایجاد اتصالات همیشه در اولویت بوده است.
اکنون *در حال حاضر* چیزهایی مانند آداپتورهای سیمپیچ و رابط پیچی برای کاهش یا حذف نیاز به لحیمکاری وجود دارد، اما اینها به قیمت اشغال فضا تمام میشوند و گاهی اوقات هنوز هم لازم است که برای انتخاب ترمینالهای پیچی لحیمکاری یا هزینه بیشتری بپردازید. اگر این موضوع شما را آزار میدهد، متاسفم، اما این یک واقعیت زندگی است و «دیدگاههای مختلف» معمولاً اگر آنها را از جهات دیگری نسنجید، امکانپذیر نیستند. شاید دیدگاه «مطلوبتر» این باشد که درک کنیم برخی افراد بدون داشتن تواناییهای خاص قادر به انجام کارهای خاصی نخواهند بود.
فکر میکنم واقعاً نمیفهمم لحیمکاری پین هدرها چقدر دردناک است. من میتوانم ردیف ۴۰ پین را در کمتر از ۱ دقیقه تمیز تمام کنم. شاید به این دلیل است که من اغلب این کار را انجام میدهم؟ میتوانم ببینم که این برای چیزهای چشمکزن که معمولاً در محفظههای کمنور هستند مفید است.
بعضی وقتها آزمایش و نمونهسازی بدون لحیمکاری ایده خوبی است و انعطافپذیرتر. من همین الان کلی گیره لباس از AliExpress سفارش دادم. و میدانید که اگر از آخرین عنوان استفاده کنید، آن برد منفجر میشود.
این روش مورد علاقه من برای لحیم کاری یک کانکتور ۴۰ پین است (یک امتیاز مثبت برای آخرین سکانس "اسفنج باید بمیرد"). https://www.youtube.com/watch?v=i9pd9sY0Tjg
روش دوست شما رالف برای انجام کارها بسیار رایج است. همانطور که دیگران گفتهاند، هدهای گام ۰.۱ اینچی به سختی قابل شکست هستند. هد ۲ میلیمتری (فعلاً) بد است...
یک برد سوراخدار، پینها را در حین لحیمکاری در یک راستا و در جای خود نگه میدارد، مخصوصاً اگر از چندین سرسیم پشت سر هم استفاده کنید.
هوشمندانه! اگر قرار بود هدر نر را لحیم کنم، آن را در حین لحیم کاری با هدر ماده جفت میکردم تا پینها هنگام گرم شدن صاف بمانند.
این عادت خوبی برای تقریباً هر نوع کانکتوری است. من از همه چیز از هدرها گرفته تا کانکتورهای برق بزرگ XT90 استفاده میکنم. هیچ چیز بدتر از این نیست که کانکتورهای تا حدی ذوب شده را تا آخر عمر دستگاه دور بیندازید.
من واقعاً از ظاهر TagConnect خوشم میآید، اما همیشه احساس میکنم هزینهاش کمی بالاست، بنابراین این طرح را با بخش کوچکی از هزینه ایجاد کردم: https://hackaday.io/project/171391-tagless-programmer
> […] گیرههای پوگو پین ارزان. شما میتوانید این محصولات را از توزیعکننده لوازم الکترونیکی آسیایی مورد علاقه خود با قیمتی کمتر از ۱۰ دلار خریداری کنید.
جدی میگم، قیمتشون حدود ۳۵ دلاره. البته متوجه شدم که ۱۰ دلار نیست، اما یه ابزار قابل استفاده مجدده. به علاوه، OG قابل اعتمادتر و پشتیبانی شدهتر خواهد بود. اونا یه ردپایی بهتون میدن که به درستی بررسیش کردن.
https://www.tag-connect.com/product/tc2030-idc-10-6-pin-tag-connect-plug-of-nails-spring-pin-cable-with-ribbon-connector-10-version
پینهای ارزان پوگو در تصویر اول بریده شدهاند و از فاصله پین ۰.۱ اینچی کانکتور خطی استفاده میکنند. آنها فضای منحصر به فردی ندارند و واقعاً به پشتیبانی نیاز ندارند. اگر فضای کافی برای کانکتور ۰.۱ اینچی ندارید، TagConnect میتواند مفید باشد.
به نظر میرسد که طرحهای بسیار کمی در مورد نحوه اتصال به پدهای هدر وجود دارد، اما اگر فرض کنیم که هرگز هدرها را لحیم نمیکنیم، بلکه همیشه از پینهای پوگو و غیره استفاده میکنیم، چه طرحی برای "پدهای کانکتور" مناسب است؟ شاید یک شکل دندانهدار باشد که همچنان به ماژول اجازه میدهد به برد حامل و غیره لحیم شود؟
در کمال تعجب، بعضی افراد به دلایل عجیب و غریبی با استفاده از آن مخالفت میکنند، از جمله تمام تلاشهای «اضافی» برای طراحی برد مدار با استفاده از این طرح (انتخاب یک ردپا به جای دیگری)، که باعث میشود احساس عجیبی داشته باشم. یکی از اعضای یک انجمن محبوب در مورد حماقت خود برای این موشهای ردپا بحث کرد و او به مدت یک ماه از عضویت محروم شد. خدا او را بیامرزد.
بله، من میتوانم کانکتورهای استاندارد ۰.۱ اینچی را لحیم کنم، اما استفاده از قفلهای قفلدار خیلی راحتتر است. یادم میآید رئیسم میگفت به جای سختتر کار کردن، هوشمندانهتر کار کنید.
این ایده خوبی است، و ممکن است پینها - همه این پینها - با هم در تماس باشند، بنابراین میتوانید یک کانکتور سریع را در برنامهنویسی یا اشکالزدایی قرار دهید و سپس بدون لحیمکاری آن را بردارید.
من به تازگی یک کیت PCBite برای پراب کردن نقاط تست به عنوان جایگزینی برای لحیم کردن سیمهای معلق به هر برد مدار خریدم. این کیت اساساً مجموعهای از پینهای پوگو روی یک گردن غازی است. آنها ارزان نیستند و دستههای پراب بسیار بزرگ هستند که تشخیص سیگنالهایی که نزدیک به هم هستند را دشوار میکند، اما در غیر این صورت واقعاً مفید است. همچنین بسیار شیک به نظر میرسد!
برای پروژهای که شامل دهها برد نمونه اولیه است، من از http://protofusion.org/wordpress/2013/05/open-hardware-pogo-pin-programmer/ بسیار راضی هستم. با این حال، اگر برد پوگو را گم کنید، به نقطه اولیه باز خواهید گشت.
من سالهاست که از Tag-Connect روی تمام بردهایم استفاده میکنم، صرف نظر از معماری. ارزش خرید بالایی دارد.
جایگزین ۱. پوگوپینها، فوقالعاده ارزان. و اگر میخواهید برای برد مدار خود یک قطعهی آزمایشی بسازید، لطفاً طرح برد مدار را کپی کنید و در هر جایی که نیاز به نقاط آزمایشی دارید، یک سوراخ ۱ میلیمتری اضافه کنید، سپس پینهای پوگو را روی این سوراخها نصب کنید و مسیر را به کانکتور مناسب سیمکشی کنید.
یک جایگزین بسیار مفید ۲: اگر تعداد پینهای شما نسبتاً کم است، تا حدود ۴ پین در یک ردیف یا ۲×۳، برای کانکتورهای ۲ میلیمتری سوراخ ایجاد کنید. یک هدر نری استاندارد ۰.۱ اینچی به دلیل پین کمی کج برای حفظ بهتر، کاملاً با سوراخ مطابقت دارد.
شاید بتوانید کانکتور پین پوگو دو ردیفه را امتحان کنید. مثل این. https://www.pogo-pins.com/products/629.html امیدوارم کمکتان کرده باشم. اندی
با استفاده از وبسایت و خدمات ما، شما صریحاً با قرار دادن کوکیهای عملکردی، عملکردی و تبلیغاتی ما موافقت میکنید. اطلاعات بیشتر
زمان ارسال: ۲۴ نوامبر ۲۰۲۱